میهمان دره سر سبز درکه ایم.
کودک و پیر و جوان، زن و مرد، آنها که دوست دار طبیعتند، یا به یک پیک نیک و گردش خانوادگی آمده اند،... آغوش کوهستان به روی همه گشودست، برای خانمهای عاشق ترش و شور، آنها که کفش و لباس میهمانی به تن دارند، اهالی دود و دم، دکه داران و دستفروشان و آنها که خلوتی برای مغازله می جویند. هرکس به سهم خود بهره ای ازین خوان گسترده می برد.
عده ای از کنار این هیاهوی وسوسه انگیز می گذرند، آهسته در مسیر گام برمی دارند، سختیها را هموار می کنند، روبه بالا می روند تا به اوج برسند، آنجایی که چشمه ها می جوشند و رودها زلالند، گلها می خندند و گیاهان عطرافشانی می کنند، چای پونه و آویشن می نوشند و از سفره کوه تناول می کنند، هیجان ارتفاع را تجربه می کنند، سهمی از آبی آسمان بر می دارند و روحشان را جلا می دهند.
این داستان هر روزه ماست، تنها کسانی به بالا می روند که چشم بر لذایذ می بندند، دل به مقصود می سپارند و در مسیر آهسته و پیوسته گام برمی دارند.